Przeprowadzona diagnoza miała kilka celów. Jednym z nich było określenie charakterystyki osób zatrudnionych w organizacjach pozarządowych należących do sektora dóbr i usług kultury. Kolejnym celem było określenie i identyfikacja potrzeb kompetencyjnych występujących w tego typu organizacjach. Istotne okazało się także stworzenie szczegółowego opisu działaczy, pracowników i wolontariuszy działających w organizacjach pozarządowych należących do segmentu kultury. W tym zakresie badano poziom ich wykształcenia, liczbę personelu pracującego odpłatnie, motywację, jaką przejawiały osoby zarówno pełniące pracę jak i wolontariat w NGO, a także niezbędne kompetencje, jakie pozwalają pracownikom na realizację projektów w sektorze kultury.

Przeprowadzona diagnoza w formie badania miała formę dwuetapową. Pierwszy etap miał charakter ilościowy – badania dokonano poprzez wywiad telefoniczny na próbie 343 organizacji pozarządowych. Etap drugi to badanie jakościowe również przeprowadzone w formie wywiadu telefonicznego na próbie 60 osób, w tym 20 działaczy NGO, 20 pracowników i 20 wolontariuszy. W diagnozie wymiarami funkcjonowania organizacji, jakie badano to m.in. sama organizacja, zasoby ludzkie, edukacja i formy finansowania NGO.

Jeśli chodzi o organizację badano obszary jej działania, zakres działania, liczba realizowanych projektów, jak istotne dla NGO są działania z zakresu dóbr i usług kultury i jak często podejmowane są te działania. W stosunku do zasobów ludzkich starano się pozyskać informacje w zakresie istniejącego podziału płci w komórkach zarządu, a także odnośnie stopnia i sposobu, w jakim zaangażowani są działacze. W stosunku do pracowników poszukiwano danych na temat ilości zatrudnionych osób, proporcji płci, badano dynamikę zatrudnienia w stosunku do lat poprzednich. Nie bez znaczenia był także profil i rodzaj posiadanego przez personel wykształcenia, a także sposób rekrutowania nowych pracowników.  Odnośnie wolontariuszy pozyskiwano informacje w zakresie tego czy NGO chętnie korzystają z ich pomocy czy nie. Zwrócono uwagę także na sposób ich rekrutacji, a także na to, jakie osoby najczęściej zgłaszają się do NGO, jako wolontariusze. Jeśli chodzi o edukację starano się zdobyć informacje, w jakich dziedzinach kształcą się osoby skupione w NGO i jakie jest ich zapotrzebowanie na nowe informacje. Starano się uzyskać informacje o nie szkoleniowych formach edukacji preferowanych przez personel. Z kolei, jeśli chodzi o formy finansowania NGO zwrócono przede wszystkim uwagę na źródła dofinansowania, jakimi są granty.

Spotkanie diagnozujące organizacje pozarządowe pod względem występowania standardów działania miało charakter warsztatów, dlatego też liczba miejsc na spotkaniu była ograniczona. Projekt w tej tematyce cechuje się analityczno-badawczym charakterem. Jego głównym celem jest wparcie współpracy występującej pomiędzy organami administracji publicznej a organizacjami pozarządowymi. Diagnozowanie standardów działania na bazie, których funkcjonują NGO daje możliwości zaplanowania zakresu i metod wspierania (zarówno w sposób systemowy jak i konkursowy) NGO. Dobre Rządzenie to priorytet działań NGO. Do jego zadań należy między innymi wpływ na zwiększenie możliwości uczestniczenia organizacji pozarządowych podczas realizowania zadań o charakterze publicznym, a także różnych konsultacji, które wiążą się ze wdrażaniem Strategii Lizbońskiej.

Projekt dotyczący diagnozy NGO podzielony został na dwa etapy. W pierwszej części dokonano realizacji badań ilościowych o zasięgu ogólnopolskim na grupie respondentów w postaci 1850 organizacji, a także zrealizowano badania jakościowe. Treść badań dotyczyła między innymi postrzegania przez organizacje pozarządowe problematyki związanej ze standardami, faktycznego stanu i skali, na jakiej są one wdrażane. Pytano również o obszary funkcjonowania NGO, w których może być dokonane opracowanie i wdrażanie standardów. Respondenci udzielali również odpowiedzi w zakresie sposobu, jakim zarządza się NGO ze szczególnym zwróceniem uwagi na rządzenie zasobami ludzkimi i finansowymi, jasności prowadzonych działań przez organizacje, stopnia komunikacji pomiędzy różnymi organizacjami pozarządowymi, a także beneficjentami, sponsorami, mediami czy administracją. Przebieg badań na bieżąco konsultowano z Radą ds. Standardów Działania Trzeciego Sektora, w składzie, której znaleźć można przedstawicieli NGO, świata nauki, samorządów i administracji.

W Opolskim Urzędzie Wojewódzkim rozpocząć się także etap, na którym konsultowane są wyniki przeprowadzonych badań. W celu konsultacji powołanych zostanie 16 cyklicznych konferencji. W czasie ich trwania dojdzie do zaprezentowania i omówienia z osobami ze środowiska NGO wyników badań, a także propozycji zmian w tym zakresie oraz stosownych zaleceń. Przede wszystkim do udziału w konferencji zaprasza się przedstawicieli NGO z określonego województwa. Ważne jest także by zarówno małe jak i większe NGO mogły odnieść się do zaproponowanych w tym zakresie rekomendacji.

Unia Europejska jest głównym motorem napędowym dla przeprowadzania diagnozy NGO. To dzięki środkom unijnym diagnozy mogą być przeprowadzane w sposób sprawny i szybki. Raporty z przeprowadzonych działań sumowane są i analizowane pod kątem nie tylko pojedynczej jednostki non profit, ale także pod względem całego województwa. W wyniku analiz z przeprowadzonych diagnoz NGO wynika, że województwem najbardziej rozwiniętym pod względem ilości instytucji pozarządowych jest województwo mazowieckie. To właśnie w tym regionie znajduje się najwięcej fundacji, w których bez wynagrodzenia, lecz ze szczerych chęci pracują wolontariusze.

Badając jednostki pozarządowe w danym województwie analizuje się je pod wieloma względami. Ważne także by wziąć pod uwagę realia, w jakich one funkcjonują. Organizacje non profit w ostatnim czasie wiele zyskały po przez zastosowanie unijnego programuKapitał ludzki. To dzięki niemu ze środków UE organizacje mogły zainwestować w swoją kadrę pracowniczą poprzez system szkoleń i podniesienie swoich kwalifikacji. W wyniku takiego rozwoju ludziom rodzi się w głowach wiele ciekawych pomysłów. NGO jest w stanie takie pomysły wyłapać i przekształcić w realne działania na rzecz organizacji non profit.

Niemniej jednak by przeprowadzona diagnoza NGO była owocna w późniejszym czasie musi w swej treści omówić najważniejsze sprawy, któredotyczą jednostki non profit, a także ocenić ją pod względem ilościowym i jakościowym oraz sprawności funkcjonowania. Nierzetelnieprzeprowadzona analiza NGO nie przyniesie żadnych efektów. Wyciągnięte, bowiem zostaną z niej niewłaściwe wnioski, wskazane niewłaściwe kierunki działania. W najgorszym wypadku diagnoza przeprowadzona w taki sposób może przyczynić się do powolnego upadku badanej instytucji. Największym niebezpieczeństwem w przypadku przeprowadzania diagnozy NGO jest to, czy dane zawarte w raporcie zgadzają się z tym, z czym mamy do czynienia w rzeczywistości. Dane najczęściej pozyskuje się poprzez ankiety i wywiady przeprowadzone z osobami pracującymi w jednostce pozarządowej, ale także z osobami mającymi z nią do czynienia w sposób pozazawodowy.

Przede wszystkim przeprowadzając diagnozę NGO należy pamiętać, że ma ona prezentować w sposób szczegółowy działalność danej organizacji non profit, motyw tej działalności oraz jej cele. Dzięki takim informacjom możemy sprawdzić jak działa jednostka oraz czyjej działanie jest skuteczne. Rzetelnie przeprowadzone badanie NGO jest także w stanie określić rozwojowe wytyczne na przyszłość dla danej jednostki pozarządowej.

Badanie NGO przeprowadza się na jednostkach pozarządowych funkcjonujących na określonym obszarze, najczęściej w zakresie danego województwa. Chociaż głównym celem diagnozy NGO jest pomoc jednostkom w ich funkcjonowaniu, zasadniczą uwagę zwraca się także na to czy dana organizacja samorządowawywiązuje się ze swojej misji i postawionego przed nią zadania. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji podejmowane są natychmiastowe kroki. Najczęściej zostaje po prostu wykluczona z projektu czy działania, w jakim zobowiązała się wziąć udział na określonych wcześniej warunkach. Ponadto jednostce najczęściej grozi również sankcja w postaci kary pieniężnej.

Przeprowadzenie diagnozy NGO przede wszystkim poleca się organizacjom non profit dopiero rozpoczynającym swoją działalność. Przede wszystkim zatasowanie diagnozy w tym momencie jest w stanie nadać rozmachu rozpoczynającym się działaniom a także odkryć nowe rozwiązania dla rozpoczynającej się działalności. Decydując się na tego typu badanie pamiętać jednak należy, że jednostka najpierw wywiązać musi się z postawionych sobie pierwotnie zadań. Diagnoza z kolei pomoże na efektywniejszej realizacji późniejszych pomysłów. Ponadto diagnoza pozwala na sprawdzanie i nieustająca kontrolę realizowanych działań.

Charakter prowadzonej diagnozy NGO pozwala na skuteczne działanie tego badania we wszelkich jednostkach pozarządowych niezależnie od charakteru ich działalności. Diagnoza dotyczy, bowiem przede wszystkim obszarów związanych z zarzadzaniem organizacja a nie stricte wykonywanymi przez nią zadaniami. Dlatego też usprawnienie procesów zarzadzania dzięki diagnozie NGO możliwe jest w tak wielu jednostkach. Szczegółowo przyglądając się diagnozie NGO warto wskazać główne obszary jej zainteresowania. Diagnoza stara się doskonalić organizacje pozarządowe w zakresie zarządzania strategicznego, zarzadzania finansami, zarządzania projektami a także stara się o zarzadzanie zasobami ludzkimi, które mają do czynienia z daną organizacją – chodzi tu nie tylko o pracowników, ale także petentów i partnerów jednostki. Ważne jest również dbanie o wizerunek zewnętrzny organizacji non profit.

Z przeprowadzonych badań wynika, że głównym celem organizacji pozarządowych jest wspieranie i rozwój społeczeństwa obywatelskiego na terenie województwa oraz realizacja zadań użytku publicznego. Do zadań tych należą między innymi pomoc społeczna, działalność charytatywna, ochrona i promocja zdrowia oraz zatrudnienia. Organizacje działają również na rzecz edukacji, oświaty, kultury, sztuki i ekologii. Pomagają w utrzymaniu porządku publicznego i przeciwdziałaniu patologii społecznej. Ważne są również działania na rzecz integracji europejskiej oraz organizowanie szkoleń pozwalających zdobyć dodatkową wiedzę o funduszach unijnych oraz prawie międzynarodowym. Organizacje zrzeszone w Dolnośląskiej Federacji reprezentują organizacje pozarządowe w sektorze publicznym, zajmują się również udzielaniem pomocy organizacjom, które nie są zrzeszone w Federacji. Przedstawione cele realizowane są przez dbałość o przestrzeganie standardów wynikających z panujących zasad. Tworzone są warunki do wymiany doświadczeń i zasobów, a także upowszechniania sprawdzonych rozwiązań. Organizacje prowadzą działania promocyjne i diagnostyczne oraz zbierają informacje o dostępnych środkach na działalność statutową.

W ramach funkcjonowania organizacji pozarządowych w województwie dolnośląskim realizowanych jest wiele projektów. Jednym z nich jest „Ekonomia społeczna szansa na rozwój Dolnego Śląska”, który miał charakter informacyjno – promocyjny. Celem było upowszechnienie wiedzy na temat ekonomii społecznej poprzez wzmacnianie jej podmiotów. Kolejnym wielkim projektem była kampania społeczna „Mam prawo”, która polegała na zwiększeniu nadzoru obywatelskiego nad funkcjonowaniem organów zaufania społecznego. Oprócz wymienionych innowacji zostało zrealizowanych wiele innych projektów m.in. takich jak „FOSA – Federacja Organizacji Silnych i Aktywnych”, „Dolnośląska Akademia Pomocników”,  „Grant Instytucjonalny” oraz „Aktywne Kobiety, Aktywni Mężczyźni – III sektor, jako rynek pracy – kampania społeczna na rzecz wyrównywania szans kobiet i mężczyzn na rynku pracy”.

W diagnozie zastosowano zarówno badania ilościowe, jak i jakościowe. Głównym celem było sprawdzenie kondycji organizacji pozarządowych w Lubelskiem. Nie można jednoznacznie stwierdzić ile organizacji pozarządowych działa w województwie lubelskim z powodu braku dostępu do baz danych NGO’s. Bez wątpliwości można jednak powiedzieć, że największe skupisko organizacji znajduje się w Lublinie, bo jest ich w tym mieście aż 1248.

Z przeprowadzonej diagnozy wynika, że organizacje pozarządowe zmagają się z wieloma problemami. Za jedne z najpoważniejszych można uznać trudności w zdobywaniu finansowania działalności statutowej oraz skomplikowane formalności związane z pozyskiwaniem funduszy unijnych. Barierami ograniczającymi działalność organizacji są mało efektywna praca między sektorami oraz ograniczony dostęp do praktyk w działalności dotyczącej orzecznictwa obywatelskiego. Dlatego właśnie lubelskie organizacje wymagają profesjonalizacji działań i wzmocnienia ich potencjału. Rozproszenie jednostek samorządu terytorialnego nie sprzyja rozwojowi współpracy z sektorem pozarządowym. Brak reprezentacji NGO’s w organach kontroli społecznej oraz niechęć organów samorządu do konsultowania decyzji skutkuje osłabieniem wpływu na postanowienia w sprawach obywatelskich. Jednym  ze źródeł finansowania organizacji pozarządowych są jednostki samorządu terytorialnego, które jedynie w niewielkim stopniu pokrywają koszty działalności, dlatego największe środki czerpane są z Europejskiego Funduszu Społecznego. Tymczasem w praktyce uzyskanie finansowania jest trudne, gdyż organizacje rywalizują nie tylko między sobą, ale również z przedstawicielami organizacji około-biznesowych.

W diagnozie zastosowano zarówno metodę ilościową, jak i jakościową, dzięki którym przeprowadzono wywiady jakościowe z przedstawicielami wybranych organizacji. Głównym celem było zbadanie potencjału organizacji pozarządowych oraz poddanie go analizie. Ważnym zagadnieniem badanym w analizie będzie zaspokojenie potrzeb organizacji pozarządowych przez zrzeszenia infrastrukturalne oraz perspektywy rozwoju. Nie zostanie także pominięta sama ocena efektywności działania organizacji pozarządowych.

Z przeprowadzonej już diagnozy wynika, że na jedną organizację infrastrukturalną przypada około 49 organizacji pozarządowych. Liczba organizacji jest ze sobą silnie skorelowana. Stworzenie współpracy i wzmocnienia sektora przez organizacje infrastrukturalne wymaga systemu weryfikacji oraz celów, które powinny zostać osiągnięte. Najczęściej świadczoną usługą przez organizacje infrastrukturalne są szkolenia dla przedstawicieli organizacji pozarządowych oraz działania doradcze. Natomiast najrzadszą działalnością jest udzielanie wsparcia technicznego dla organizacji. Zrzeszenia infrastrukturalne posiadają stabilność zatrudnienia, zatrudniając przy tym od kilku do kilkunastu osób. Pracownicy mają wykształcenie wyższe oraz dodatkowe kwalifikacje umożliwiające im pracę w trzecim sektorze. Ze wsparcia organizacji infrastrukturalnych najczęściej korzystają nowo powstające organizacje pozarządowe lub organizacje już istniejące, w celu udoskonalania swoich działań. Wadą jest to, że nie wszystkie organizacje pozarządowe mają dostęp do organizacji infrastrukturalnych, gdyż te skupiają się głównie w ośrodkach miejskich.

Ogółem można stwierdzić, iż organizacje pozarządowe wysoko oceniają działalność organizacji infrastrukturalnych. Organizacje infrastrukturalne wskazują im kierunki rozwoju oraz pomagają w rozwiązywaniu zaistniałych problemów.

Organizacje pozarządowe biorą czynny udział w aktywnym poszukiwaniu zatrudnienia i tworzeniu nowych miejsc pracy na obszarach wiejskich. Jednak problemem organizacji jest to, że często nie potrafią zapewnić wykwalifikowanych pracowników. Zrzeszenia pozarządowe włączają się również w realizację projektów w ramach programu PHARE.

Z przeprowadzonej diagnozy wynika, że organizacje pozarządowe, realizujące programy na rzecz zatrudnienia na obszarach wiejskich, ograniczyły swoje działania jedynie do prowadzenia szkoleń. Jednak ta inicjatywa i wkład w rozwój nie są wystarczające i tym samym nie przeciwdziałają bezrobociu na szerszą skalę. Organizacje pozarządowe współpracują ze szkołami oraz Gminnymi Centrami Informacyjnymi. Nie można jednak zapomnieć, że zrzeszenia powinny stworzyć sieć doradców, znających potrzeby wiejskich rynków. Podczas szkoleń młodzieży organizacje pozarządowe mogłyby w większym stopniu wykorzystywać infrastrukturę, tworząc lokalne sieci dostępu do internetu. Za jedną z form rozwoju przedsiębiorczości należy niewątpliwie uznać szkolenia „start – up”, które powinny zostać jak najszybciej wprowadzone. Szkolenia tego typu odbywają się na odległość i dotyczą m.in. księgowości, marketingu, prawa handlowego oraz prawa pracy. Za prowadzenie powinny być odpowiedzialne organizacje pozarządowe, gdyż gminy często nie mają dostępu do innowacji technicznych ze względu na ograniczony budżet. Ważną kwestią jest również stworzenie regionalnych ośrodków wsparcia, ponieważ wiedza zdobyta na kursach nie wystarcza do tworzenia własnej działalności, a konieczna jest konsultacja z osobą, która się już tym zajmuje. Ważną innowacją jest zmiana ustawodawstwa regulującego działalność organizacji pozarządowych. Modyfikacje powinny dotyczyć ustawy o stowarzyszeniach, umożliwiającej powołanie obywatelskich grup działania.